zamknij         x
Serwis www.conradfestival.pl używa plików cookies zgodnie z opisaną polityką prywatności. Brak zmiany ustawień przeglądarki oznacza zgodę na użycie plików cookies.


Amos Oz

« wstecz
 

Amos Oz będzie gościł w Krakowie 20 października, na zaproszenie swojego głównego polskiego wydawcy: Domu Wydawniczego Rebis, który ostatnio opublikował najnowszą książkę Oza Sceny z życia wiejskiego, a z okazji wizyty pisarza przygotowuje do druku jego opowiadania Tam, gdzie wyją szakale.

Partnerami wizyty Amosa Oza w Krakowie byli Krakowskie Biuro Festiwalowe oraz Fundacja Tygodnika Powszechnego - organizatorzy 2. Międzynarodowego Festiwalu Literatury im. Josepha Conrada.




Amos Oz
(1939) - izraelski eseista, prozaik i publicysta. Rodzice przybyli do Palestyny z Równego i Odessy w latach 30. XX w. Ich małżeństwo zakończyło się tragicznie samobójstwem matki w 1952 r., gdy Amos miał dwanaście lat. Dwa lata później Amos Klauser (takie jest jego właściwe nazwisko) podejmuje decyzje o wyjeździe z rodzinnej Jerozolimy, przybiera nazwisko Oz (oznaczające „siłę”) i osiedlił się w kibucu Hulda. Tam pracuje, kończył szkołę średnią, odbywa służbę wojskową, zaczyna publikować pierwsze opowiadania, zostaje wysłany na studia (filozoficzno-literackie) na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie. Powrócił do kibucu, gdzie przez ponad dwadzieścia lat uczył, pracował i pisał. Doświadczenia wyniesione z pobytu w Hulda zapisuje w pierwszej powieści pt. Może gdzie indziej (1966). Brał udział w walkach na froncie synajskim (1967) i na Wzgórzach Golan (1973). W okresie 1969-1970 przebywał w Oksfordzie, a w 1984-1985 w Ameryce. W 1986 r., mając 46 lat, opuścił kibuc i osiedlił się w Arad - niewielkim miasteczku położonym na pustyni Negew, między Beer Szewą a Morzem Martwym, gdzie mieszka do dziś w skromnym szeregowcu; jest profesorem literatury hebrajskiej uniwersytetu w Beer-Sheva i działaczem ruchu Pokój Teraz.

Zadebiutował w 1965 roku zbiorem opowiadań Tam, gdzie wyją szakale. Zaliczany do tzw. „Pokolenia Państwa”. Terminem tym określa się twórców, których tożsamość literacka ukształtowała się już w niepodległym Państwie Izrael. W przekładzie na polski ukazało się kilka jego powieści i zbiorów opowiadań, m.in. Fima, Mój Michał (książka uznana przez krytykę za „izraelską Panią Bovary), Czarna skrzynka, Pantera w piwnicy, Poznać kobietę, Aż do śmierci, Nagle w głębi lasu, Rymy życia i śmierci, Sceny z życia wiejskiego oraz przygotowywany właśnie zbiór Tam, gdzie wyją szakale. Bardzo ważną część jego życia stanowi obok pisarstwa publicystyka.

Na jego pisarską wrażliwość wpłynęła matka (ojciec chciał, żeby został uczonym), czytając mu Agnona, Czechowa, Tołstoja, Balzaka, Flauberta, Dickensa, Thomasa Manna, Iwaszkiewicza, Knuta Hamsuna, Hermanna Hessego. Echo dziecięcych lektur pobrzmiewa w całej twórczości, którą charakteryzuje się skłonność do refrenowych powtórzeń, wieloznaczności, niedopowiedzeń, autoironii. Bolesne dzieje Izraela i Palestyny splecione z osobistym doświadczeniem stają się głównym tematem podejmowanym przez Oza. Jest laureat literackiej Nagrody Izraela, Nagrody Goethego, Nagrody Heinego, Nagrody Księcia Asturii; wymieniany w gronie faworytów do literackiej Nagrody Nobla. (MD)

Wyszukaj w serwisie

newsletter

 
 


Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego